انفجار های ابر نو اختری

یکی از مهیب ترین انفجاراتی که در عالم اتفاق می افتد ،انفجارات ابر نواختری است بطوریکه ستاره ای که به اواخر عمرش رسید منفجر می شود و نوری بیش از یک کهکشان را از خود ساطع می کند. که خورشید هیچ گاه به ابر نواختر تبدیل نمی شود چون جرم کمی داردو ستاره هایی که بیش از 8برابر خورشید جرم دارند می توانند به یک ابر نواختر تبدیل شوند. اوج انفجار ابرنواختر در حدود چند روز است که در مقیاس کیهان می توان آن را یکدفعه تلقی کردولی از زمان انفجار تا کم شدن درخشش وسرانجام محوی آن ممکن است تا یکسال به طول بینجامد. علت انفجار این است، انفجار بر اثر فروریزش هسته بوجود می آید و هسته ستاره ناپایدار می شود و در هم فرو می ریزد و این فروریزش در حد چند روز بوجود می اید ثبت ابرنواخترها توسط منجمان ایرانی، یونانی ومسلمانان انجام نمی شد چون آنها اعتقاد داشتند که در آسمان هیچ خلق وفنایی نیست وهمه چیز ازلی است. تخمین اختر شناسان این است که در هر 50سال باید شاهد ظهور یک ابرنواختر باشیم وچون ستاره های پرجرم در قرص کهکشان راه شیری می باشند وقرص کهکشان هم پر از غبار است بنابراین انتظار نداریم که بتوان براحتی انها را در کهکشان خودمان ببینیم. به ستاره ابط الجوزا اشاره کردندکه خیلی مستعد برای تبدیل به ابرنواختر می باشد. اتفاقات پس از انفجار که ستاره ممکن است یا تبدیل به اختروش یا سیاهچاله ویا ستاره نوترونی شود و همه چیز بستگی به جرم ستاره دارد که به یکی از این سه حالت تبدیل شود.حتی در منظومه شمسی ما که بدلایل مختلف ممکن است منظومه شمسی شاید از یک انفجار ابرنواختری بوجود آمده باشد. ابرنواخترهای نوع یک: این نوع ابر نواخترها یک جور معیار فاصله سنجی هستند واخترشناسان از دهه 90میلادی با کمک این معیارهای فاصله سنجی ، فاصله ها را تخمین بزنند ویا دقیقا تحلیل بکنند که معیارهای کیهان شناسی کدامیک درست وکدامیک نادرست است. که در مدلهای موجود 4درصد ماده معمولی وجود دارد،26درصد ماده تاریک،70درصد مابقی انرژی تاریک است.ایشان هر چه ابرنواخترهای بیشتری پیدا کنیم معیارهای بیشتری و دقیق تری می توانیم بدست بیاوریم.این ابر نواخترها اگر در نزدیکی ما بودند می توانستند در زندگی ما اثر بگذارند در حالیکه چنین اتفاق نمی افتد چون ستاره ای در نزدیکی ما نیست که به چنین سرنوشتی دچار شود .